@article{ 
author = {SalmaniJelodar, Maryam and Aziznejad, Mahdieh and Gholinia, Hemmat and Khalilpour, Asieh and Ezoji, Farib},  
title = {Micro-Tensile Bond Strength of Conventional and Self-adhering Flowable Composites to Intact and Incipient Caries-Affected Enamel}, 
abstract ={Introduction: The clinical success of resin composite restorations largely depends on their bond strength to the dental substrate. This study aimed to compare the microtensile bond strength (µTBS) of conventional and self-adhering flowable composites to intact and incipient caries-affected enamel. Materials & Methods: This in vitro study was conducted on 40 freshly extracted human third molars with sound enamel, free of caries and cracks. Standardized flat enamel surfaces (5 × 6 mm) were prepared on the buccal surfaces using silicon carbide abrasive papers. Artificial incipient caries lesions were induced in 20 specimens, while the remaining teeth served as the sound enamel group. Each group was subdivided into two subgroups (n = 10) according to the type of flowable resin composite used: a self-adhering flowable composite (Vertise Flow; Kerr, USA) and a conventional flowable composite (Filtek Z350; 3M ESPE, USA). Composite buildups with a height of 5 mm were placed on the prepared enamel surfaces following the manufacturers’ instructions. The specimens were sectioned to obtain beam-shaped samples with a cross-sectional area of approximately 1 × 1 mm², and the microtensile bond strength (µTBS) was measured using a universal testing machine. Data were analyzed by two-way ANOVA (alpha=0.05). Results: The highest μTBS was found in the Z350 Flow composite with intact enamel, while the lowest was observed in Vertise Flow with incipient caries enamel (P˂0.001). In addition, a significant difference in μTBS was found between the two composite groups in both intact and incipient caries enamels (P <0.001). Conclusion: These findings suggest that conventional flowable composites can provide more reliable bonding performance than self-adhering flowable composites, particularly when bonding to caries-affected enamel.},  
Keywords = {Composite Resins, Dental Caries, Tensile Strength},
volume = {14},
Number = {2}, 
pages = {59-66}, 
publisher = {Babol University of  Medical Sciences},
title_fa = {استحکام باند ریزکششی کامپوزیت‌های فلوی معمولی و سلف ادهزیو به مینای سالم و دارای پوسیدگی اولیه},
abstract_fa ={ مقدمه: استحکام باند رزین کامپوزیت‌ها نقش مهمی در میزان میکرولیکیج و شکست ترمیم‌های آن‌ها دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه استحکام باند ریز کششی کامپوزیت فلوهای معمولی و سلف ادهزیو به مینای سالم و دارای پوسیدگی اولیه است. مواد و روش‌ها: این مطالعه آزمایشگاهی بر روی ۴۰ دندان مولر سوم تازه کشیده شده انسان با مینای سالم و عاری از پوسیدگی و ترک انجام شد. سطوح مینای صاف استاندارد (۵ × ۶ میلی‌متر) با استفاده از کاغذهای ساینده کارباید سیلیکون روی سطوح باکال آماده‌سازی شدند. ضایعات پوسیدگی اولیه مصنوعی در ۲۰ نمونه ایجاد شد، در حالی که دندان‌های باقی مانده به عنوان گروه مینای سالم در نظر گرفته شدند. هر گروه بر اساس نوع کامپوزیت رزینی فلو مورد استفاده به دو زیرگروه 10 تایی تقسیم شدند: یک کامپوزیت فلو سلف‌ادهزیو (Vertise Flow; Kerr, USA) و یک کامپوزیت فلوی معمولی (Filtek Z350; 3M ESPE, USA). کامپوزیت‌های بیلدآپ با ارتفاع ۵ میلی‌متر طبق دستورالعمل سازنده روی سطوح مینای آماده‌سازی شده قرار داده شدند. نمونه‌ها برش داده شدند تا نمونه‌ها با سطح مقطع تقریباً ۱ × ۱ میلی‌متر مربع به دست آیند و استحکام پیوند ریزکششی (µTBS) با استفاده از یک دستگاه تست یونیورسال اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه (ANOVA) تجزیه و تحلیل شدند (α=0.05). نتایج: بالاترین میزان استحکام باند ریز کششی در کامپوزیت فلو Z350 Flow همراه با مینای سالم مشاهده شد، در حالی که کمترین مقدار در Vertise Flow همراه با مینای دارای پوسیدگی اولیه به دست آمد  (P˂0.001). علاوه بر این، بین دو گروه کامپوزیتی (در هر دو حالت مینای سالم و مینای دارای پوسیدگی اولیه) از نظر μTBS تفاوت معنی‌داری مشاهده شد  (P <0.001). نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهند که کامپوزیت‌های فلو معمولی در مقایسه با کامپوزیت‌های فلوسلف ادهزیو، به‌ویژه هنگام باند شدن به مینای تحت تأثیر پوسیدگی، می‌تواند عملکرد باندینگ قابل‌اعتماد‌تری ارائه دهد.},
keywords_fa = {رزین‌های کامپوزیت, پوسیدگی دندان, استحکام کششی},
url = {http://cjdr.ir/article-1-477-en.html},  
eprint = {http://cjdr.ir/article-1-477-en.pdf},  
journal = {Caspian Journal of Dental Research},  
issn = {2251-9890}, 
eissn = {2322-2395}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Darjani, Shahab and Harandi, Azadeh and Davoodabadi, Abolfazl and Khafri, Soraya and Mahmoudi, Elham},  
title = {Comparison of Bacterial Microleakage in Root Canals Filled with AH26 and Dia-Proseal Resin Sealers: An In Vitro Study}, 
abstract ={Introduction: The primary objective of root canal treatment is to achieve three-dimensional obturation of the canal system and establish an effective seal to prevent bacterial contamination. Because resistance to microleakage is a critical property of endodontic sealers, this study aimed to compare bacterial microleakage in roots obturated with Dia-Proseal and AH26 sealers. Materials & Methods: In this in vitro study, 60 sound, extracted human single-rooted teeth with a single canal were randomly assigned to two experimental groups (n = 25 each) and two control groups (positive and negative; n = 5 each). Following canal preparation, the experimental groups were obturated with gutta-percha and either Dia-Proseal or AH26 sealer. In the negative control group, the roots were obturated with gutta-percha and AH26 sealer, and the entire external root surface was completely coated with nail varnish. In the positive control group, the canals were filled with gutta-percha alone, without sealer. A custom-designed two-chamber apparatus was used to evaluate bacterial microleakage. The coronal portion of each root was positioned in the upper chamber containing an Enterococcus faecalis suspension. In contrast, the apical portion was immersed in Tryptic Soy Broth (TSB) in the lower chamber. The samples were incubated for 90 days and compared between the two experimental groups with respect to the time to onset and frequency of microleakage. Results: No statistically significant difference was observed between the Dia-Proseal (56.2 ± 7.04 days) and AH26 (60.76 ± 7.02 days) groups in terms of the time to onset of bacterial microleakage. Similarly, the difference in the frequency of bacterial microleakage at the end of the 90-day period between the AH26 group (56%) and the Dia-Proseal group (48%) was not statistically significant. Conclusion: Given the lack of difference in the sealing ability of the two materials studied, the sealer that is more readily available and suitable can be used.},  
Keywords = {Endodontics, Epoxy Resins, Root Canal Filling Materials, Root Canal Therapy},
volume = {14},
Number = {2}, 
pages = {67-76}, 
publisher = {Babol University of  Medical Sciences},
title_fa = {مقایسه ریزنشت باکتریایی در کانال‌های ریشه پر شده با سیلرهای رزینی AH26 و Dia-Proseal: یک مطالعه آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: هدف اصلی درمان ریشه، دستیابی به پر کردن سه‌بعدی سیستم کانال و ایجاد یک سیل مؤثر برای جلوگیری از آلودگی باکتریایی است. از آنجا که مقاومت در برابر ریزنشت یک ویژگی حیاتی سیلرهای اندودنتیک است، این مطالعه با هدف مقایسه ریزنشت باکتریایی در ریشه‌های پر شده با سیلرهای Dia-Proseal و AH26 انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، ۶۰ دندان تک ریشه سالم کشیده شده انسان با یک کانال به طور تصادفی به دو گروه آزمایشی (۲۵ نفر در هر گروه) و دو گروه کنترل (مثبت و منفی؛ ۵ نفر در هر گروه) تقسیم شدند. پس از آماده‌سازی کانال، گروه‌های آزمایشی با گوتاپرکا و سیلر Dia-Proseal یا AH26 پر شدند. در گروه کنترل منفی، ریشه‌ها با گوتاپرکا و سیلر AH26 پر شدند و کل سطح خارجی ریشه به طور کامل با لاک ناخن پوشانده شد. در گروه کنترل مثبت، کانال‌ها تنها با گوتاپرکا و بدون سیلر پر شدند. برای ارزیابی ریزنشت باکتریایی از یک دستگاه دو محفظه‌ای با طراحی سفارشی استفاده شد. قسمت تاجی هر ریشه در محفظه بالایی حاوی سوسپانسیون انتروکوکوس فکالیس قرار داده شد. در مقابل، قسمت آپیکال در محفظه پایینی در محیط کشت تریپتیک سوی براث (TSB) غوطه‌ور شد. نمونه‌ها به مدت ۹۰ روز انکوبه شدند و از نظر زمان شروع و فراوانی ریزنشت بین دو گروه آزمایشی مقایسه شدند. نتایج: از نظر زمان شروع ریزنشت باکتریایی، تفاوت آماری معنی‌داری بین گروه‌های Dia-Proseal  (56.2 ± 7.04 روز) و AH26 (60.76 ± 7.02 روز) مشاهده نشد. به طور مشابه، تفاوت در فراوانی ریزنشت باکتریایی در پایان دوره ۹۰ روزه بین گروه AH26 (56٪) و گروه Dia-Proseal  (48٪) از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: با توجه به عدم تفاوت در توانایی سیل‌کنندگی دو ماده مورد مطالعه، می‌توان از سیلر مناسب‌تر و در دسترس‌تر استفاده کرد.},
keywords_fa = {اندودانتیکس, رزین‌های اپوکسی, مواد پرکننده کانال ریشه, درمان ریشه},
url = {http://cjdr.ir/article-1-473-en.html},  
eprint = {http://cjdr.ir/article-1-473-en.pdf},  
journal = {Caspian Journal of Dental Research},  
issn = {2251-9890}, 
eissn = {2322-2395}, 
year = {2025}  
}