en نوع دیابت، بیومارکر هموگلوبین A1C و میزان کنترل بعنوان پیش بینی کننده نیازهای درمانی دندانی بیماری های دهان Oral Medicine مقاله پژوهشي Research Paper <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><strong><span style="color:#000099;">مقدمه</span></strong><strong><span style="color:#000099;">:</span></strong> هدف از این مطالعه بررسی تأثیر نوع و کنترل دیابت از طریق بیومارکر هموگلوبین <span dir="LTR">A۱C</span> بر پیامدهای بهداشت دهان بود.<br> <strong><span style="color:#000099;">مواد و روش</span></strong> <strong><span style="color:#000099;">ها</span></strong><strong><span style="color:#000099;">:</span></strong> <span style="color:#0d0d0d;">این مطالعه مشاهده ای از مرکز تحقیقات ثبت دندانی و مخزن </span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">DNA</span></span><span style="color:#0d0d0d;"> دانشگاه پیتسبورگ استخراج و تحلیل گردید. از </span></span></span><span dir="RTL"><span style="color:#0d0d0d;"><span style="font-family:B Mitra;"><span style="font-size:11.0pt;">6,026</span></span></span></span><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="color:#0d0d0d;"> مورد ، ۴۱۴ نفر با تشخیص دیابت و ۴۱۴ نفر بدون دیابت از نظر جنس، سن و قومیت با هم همسان شدند.تعدادی از آزمونهای آماری( مجذور کای،اگزکت فیشر،استیودنت</span></span></span><span style="color:#0d0d0d;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;">-</span></span></span><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="color:#0d0d0d;">تی،ویلکاس و من ویتنی) استفاده شد. در تمام مقایسه ها آلفا&nbsp;</span></span></span><span dir="RTL"><span style="color:#0d0d0d;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;">۰۵</span></span></span></span><span dir="RTL"><span style="color:#0d0d0d;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><span style="font-size:9.0pt;">/۰</span></span></span></span><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="color:#0d0d0d;">در نظر گرفته شد.</span><span style="font-family:B Mitra;"></span><br> <strong><span style="color:#000099;">یافته ها</span></strong><strong><span style="color:#000099;">:</span></strong> <span style="color:#0d0d0d;">نتایج نشان داد که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ نسبت به افراد غیردیابتی، خشکی دهان را بیشتر تجربه کردند (</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.02</span></span><span style="color:#0d0d0d;">). بیماران مبتلا به دیابت </span><span style="background:white;"><span style="color:#0d0d0d;">ملیتوس</span></span><span style="color:#0d0d0d;"> (۴۱۴ نفر) در مقایسه با جفت های همسان شده غیردیابتی خود ناراحتی مفصل گیجگاهی فکی بیشتری داشتند، همچنین بیماران فقط با دیابت نوع ۱ در مقایسه با غیردیابتی&shy; ها و دیابتی نوع ۲، از این ناراحتی بیشتر رنج می&shy;بردند (بترتیب</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.01&nbsp;</span></span><span style="color:#0d0d0d;">،</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.004</span></span><span style="color:#0d0d0d;">، </span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.02</span></span><span style="color:#0d0d0d;">). در بین بیمارانی که بر اساس کنترل دیابت گروه &shy;بندی شده&shy; اند، همه بیماران گزارش&shy; کننده کنترل (۳۹ نفر) بیشتر از افراد غیردیابتی با خشکی دهان مواجه شده&shy;اند (</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.05</span></span><span style="color:#0d0d0d;">). بیماران با کنترل ضعیف دیابت نسبت به بیماران با کنترل خوب بیشتر دچار شکست ترمیم شدند (</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.04</span></span><span style="color:#0d0d0d;">). از نظر تجربه عدم شکست در ترمیم، تفاوتی بین بیماران با کنترل خوب دیابت و گروه کنترل وجود نداشت (</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.26</span></span><span style="color:#0d0d0d;">). تعداد شکست ترمیم در بیمارانی که کنترل دیابتی ضعیفی داشتند، بیشتر از گروه غیردیابتی همسان آنها بود (</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">p=0.03</span></span><span style="color:#0d0d0d;">).</span><span style="font-family:B Mitra;"></span><br> <span style="color:#000099;"><strong>نتیجه گیری</strong><strong>:</strong></span> <span style="color:#0d0d0d;">بیماران مبتلا به دیابت </span><span style="background:white;"><span style="color:#0d0d0d;">ملیتوس</span></span><span style="color:#0d0d0d;"> احتمالاً خشکی دهان را تجربه می&shy;کنند اما لزوماً پوسیدگی شدیدتری ندارند و ممکن است از ناراحتی مفصل گیجگاهی فکی محافظت شوند. بیمارانی که به خوبی دیابت </span><span style="background:white;"><span style="color:#0d0d0d;">ملیتوس</span></span><span style="color:#0d0d0d;"> را کنترل می&shy;کنند در مقایسه با بیماران غیردیابتی در معرض خطر بیشتری برای شکست ترمیم نیستند. ولی بیماران با کنترل ضعیف دیابت در معرض خطر بالاتری برای ترمیم ناموفق هستند</span><span dir="LTR"><span style="color:#0d0d0d;">.</span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span>&nbsp;</span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong><span style="color:#000099;">Introduction:</span> </strong>The goal of this study was to test the impact of both diabetes type and control via the hemoglobin A1C biomarker on oral health outcomes.<br> <strong><span style="color:#000099;">Materials & Methods:</span> </strong>In this observational study, data were extracted from the University of Pittsburgh Dental Registry and DNA Repository and analyzed. From 6,026 subjects, 414 ones with a diagnosis of diabetes were matched by sex, age and ethnicity with 414 individuals without diabetes. A number of statistical approaches (chi-square, Fisher&rsquo;s exact, Student&rsquo;s <em>t</em>, Wilcox, and Mann Whitney tests) were used and all comparisons were set with an alpha of 0.05.<br> <span style="color:#000099;"><strong>Results: </strong></span>Patients with type 1 diabetes experienced xerostomia more often compared to non-diabetic matched pairs (p=0.02). Patients with diabetes (n=414) experienced temporomandibular joint (TMJ) discomfort more often than their non-diabetic matched pairs, as did type 1 diabetic patients alone, in comparison to both their matched pairs and type 2 diabetic patients (p=0.01, p=0.004, and p=0.02, respectively). Among patients grouped by diabetic control, all patients reporting control (n=39) experienced xerostomia more often than their non-diabetic matched pairs (p=0.05). Patients in poor diabetic control experienced restoration failure more often than patients in good control (p=0.04). The experience of restoration failure was no different between patients in good diabetic control and their matched controls (p=0.26). The number of restoration failures was higher in patients in poor control, as compared to their matched non-diabetic controls (p=0.03).<br> <strong><span style="color:#000099;">Conclusion:</span> </strong>Patients with diabetes experienced xerostomia but not necessarily more severe caries experience, and may be protected from TMJ discomfort. Patients in good control of their diabetes were at no greater risk for restoration failure as compared to non-diabetic patients; however, the patients in poor control were at higher risk for failed restorations.</div> پوسیدگی دندان , پریودنتیت , آمالگام دندان , شکست ترمیم دندان Dental caries, Periodontitis, Dental amalgam, Dental restoration failure 8 18 http://cjdr.ir/browse.php?a_code=A-10-399-1&slc_lang=en&sid=1 Lily A. Hartsock لیلی .آ. هارتساک lah167@pitt.edu 100319475328460015877 100319475328460015877 No ,Department of Oral Biology, School of Dental Medicine, University of Pittsburgh, Pittsburgh, PA, USA. ،گروه بیولوژی دهان و دندان، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه پیتسبورگ، پیتسبورگ، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا. Alexandre R. Vieira الکساندر.آر. وییرا arv11@pitt.edu 100319475328460015878 100319475328460015878 Yes ,Department of Oral Biology, School of Dental Medicine, University of Pittsburgh, Pittsburgh, PA, USA. ،گروه بیولوژی دهان و دندان،دانشکده دندانپزشکی،دانشگاه پیتسبورگ،پیتسبورگ،پنسیلوانیا،ایالات متحده آمریکا.