دوره 10، شماره 2 - ( 6-1400 )                   | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


، مرکز تحقیقات مواد دندانی، پژوهشکده سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران. ، halagheh@yahoo.com
چکیده:   (5129 مشاهده)
مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی تأثیر درمانهای سطحی مختلف بر استحکام باند ریزکششی دو نوع زیرساخت کامپوزیتی با سرامیک IIMark  Vita توسط سمان رزینی بود.
مواد و روش ها: تعداد ۶۴ نمونه به میزان مساوی از دو نوع کامپوزیت دوآل کیور Core.it و Build-it ساخته و توسط نور LED کیور شد. نمونه­ ها در هر گروه بطور تصافی به ۴ زیرگروه تقسیم و با یکی از روشهای اسید فلوریدریک ۱۰%، لیزر  Er:YAG، abrasion air   تحت درمان سطحی قرار گرفتند (۸ نمونه). یک گروه نیز به عنوان کنترل بدون درمان سطحی باقی ماند. سپس نمونه­ های هر زیرگروه توسط دو نوع سمان رزینی Duo-Link و  Panavia F 2.0به بلوکهای سرامیکی Vita Mark II CAD/CAM باند شدند (۴ نمونه). نمونه ­های حاصل به تعداد ۲۵۰۰ سیکل بین دو دمای ۵ و ۵۵ درجه سانتی­گراد مورد ترموسایکلینگ قرار گرفتند و توسط دیسک برش با سرعت پایین جهت حصول ۵ استوانه با سطح مقطع ۱ میلی­متر مربع برش زده شدند. آزمون استحکام باند ریزکششی با سرعت
۰/۵میلی­متر بر دقیقه توسط ماشین تست یونیورسال انجام پذیرفت و الگوی شکست توسط استریومیکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفت. تفاوتهای آماری بین گروهها با استفاده از آزمونهای ANOVA یک طرفه و آزمونهای مقایسه چندگانه Tukey تعیین شد.
یافته ها: بیشنرین میزان استحکام باند کششی بین ۱۶ گروه مورد مطالعه در گروه با زیرساخت Core.it بدون درمان سطحی و سمان Duo-Link و در رتبه دوم با زیرساخت Build-it بدون درمان  سطحی و سمان Panavia بود. بیشترین الگوی شکست مشاهده شده در تمامی گروههای مورد مطالعه، شکست کوهزیو در سمان رزینی بود
(P value<0.05).
نتیجه ­گیری: با توجه به این مطالعه، درمانهای سطحی  زیر ساخت توسط اسید فلوریدریک ، لیزرو  هواسایی باعث کاهش استحکام باند آن با سرامیک شد و لذا استفاده از این درمانها پیشنهاد نمیگردد.
واژه‌های کلیدی: سمان رزینی، سرامیک، Vita Mark II
متن کامل [PDF 641 kb]   (2493 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: دندانپزشکی ترمیمی
* نشانی نویسنده مسئول: گروه دندانپزشکی ترمیمی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران.

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.